De Berg Olympus..

12 Feb, 19:28, 60 x viewed De zeemeermin Melusina zat op een rots en keek uit over de zee. Ze had veel om over na te denken en was daarom gaan zitten op haar favoriete rots. Deze ligt voorbij haar zusters de Sirenen, een veel betere bewaking tegen sterfelijke mannen was er niet, maar wel dicht bij het strand van de stad Olympus. Ze hoorde haar godinvriendinnen waaronder Kallilope, Merope, Selene en Artemis tikkertje, of was het nou godenpakkertje, spelen met Mercurius en Endymion. De lol die ze hadden klonk uitnodigend, ze zou zich later wel bij hen voegen, als ze klaar was met denken.
Tot haar grote verbazing streek de adelaar Yozev bij haar neer op de rots. Hallo lieve vriend, dank je voor je steun en ze streek zijn veren glad. Samen koesterde ze zich in de lentezon. Onwillekeurig ontspande Melusina zich en keek naar het gefonkel van de schubben op haar staart, die half in het water half op de rots lag. Het besef dat alles goed komt, goed is, kwam samen met de stralen van de zon. Hoe had ze kunnen denken dat de man waarvan ze hield haar intense, melancholische en complexe natuur zou kunnen begrijpen. Nog erger hoe had ze kunnen denken dat ze hem had kunnen begrijpen en vangen zelfs…

Hij was een kind van de lucht, een windkind, een tweeling. Het was zijn speelse, veranderlijke en dubbele natuur waarvan ze hield. Zijn kinderlijke egoïsme vertederd haar maar kwetst haar ook. Niet dat het zijn bedoeling was, op zijn manier houd hij ook van haar. Maar de diepte van haar ziel en haar liefde beangstigd hem. Hij voelt zich gevangen, het benauwt hem en hij heeft zo de bevestiging nodig dat hij aantrekkelijk is, dat hij er mag zijn. Alleen haar liefde zou nooit genoeg zijn, nooit.
Omdat hij van haar hield en haar begeerde had hij zich anders voor gedaan. Ze had hem zo graag willen geloven, maar toen zijn ware aard zichtbaar werd, in het spel wat ze speelde was ze boos geworden. Heel boos geworden zelfs, ze had gereageerd als een klein kind waarvan het speelgoed werd afgepakt. Nu schaamde ze zich voor haar driftbui en vond ze het jammer dat ze hem ermee had gekwetst.
Ze voelt dat hij zit te mokken achter een wolk in de buurt en zend hem de glimlach, waarvan ze weet dat hij zo houdt. Sorry mijn lief, maar een waternimf en een windkind, wat dachten we, verwachtten we, nou eigenlijk. Ik hou van je en jij van mij, maar onze wereld zijn te ver uiteen. Toch sluit ze niet uit dat één van hen het op den duur ondanks alles het toch weer probeert, ze hadden elkaar tenslotte bijna. Hoop en liefde leven eeuwig. Voorlopig zullen beiden het moeten doen met de wetenschap dat de ander altijd dichtbij is, al is het alleen maar in gedachten.
De geluiden van het strand worden onweerstaanbaar, het is tijd om de zwaarmoedigheid van zich af te schudden en te gaan spelen. Ze geeft Yozev een kus op zijn snavel en zegt: “Kom we gaan!”
Check out other blogs here!Melusina

Flag as offensive